Formalar ve Sürpriz Hediyeler Bu Yarışmada!

Son 2 dakikadaki umudum Beşiktaş'ın +2deki golü gibi.

bjk

beşiktaş

Harika bir fikir! Beşiktaş'ın ruhunu yansıtan bir marş yazmak benim için zevk olur. İşte size Beşiktaş için yazılmış bir marş denemesi: Kartal Yuvası Kartal kalkar kanadıyla, Siyah beyaz aşkıyla, Beşiktaşım haykırırız, Şampiyonluk adıyla! Süleyman Seba'nın izinde, Şeref'inle, Hakkı'nınla, Yiğitler sahada coşar, Taraftarın duasıyla! Çarşı burda, sesimiz gür, İnönü'de yankılanır, Metin, Ali, Feyyaz deriz, Armanda tarih yazılır! Geliyoruz, durdurulmaz, Rakip bize dayanamaz, Beşiktaş'ım sen çok yaşa, Şampiyonluk sana yakışır!

Bülent abi hiç formam olmadı lütfen bir forma hediye edebilirmisin. Fatih abiye selamlar

beşiktaş

Kalbimde siyah beyaz bir sevda var... Bu sadece bir takım değil, hayata bakışım. Her maç, bir umut. Beşiktaş bana mücadeleyi öğretti ama Beşiktaş, asla vazgeçmemeyi. Düştüğümde kalkmayı, sevdiğimde sonuna kadar gitmeyi... Çünkü bu aşk öyle bir şey ki; Ne galibiyetle başlar, ne mağlubiyetle biter.

Beşiktaş farklıdır... Beşiktaş özeldir... Beşiktaş'ın duruşu ve değerleri vardır... Beşiktaş halkın takımıdır... 122 yıldır bir çınar gibi yükselen Beşiktaşımızın neden farklı olduğunu sizlere tekrar hatırlatmak isteriz:

Beşiktaş yalnızca bir spor kulübü değildir. Beşikta; direniş,haykırış,sadakat,sevinç,hüzün,şereftir. Beşiktaş hayallerimiz süsleyen, dilimizden eksik olmayan, bize nefes olan sevgilidir. Beşiktaş’lı olmak duruşlu olmaktır. Milli mücadeleden gelen ruhluyla ülkemizi temsil eden, atamızın güvendiği, ailesini emanet ettiği halktır Beşiktaş.

Ne lüks vardı ne şatafat... Ama sevda büyüktü, çünkü adı Beşiktaş'tı.

17 yaşındayım Beşiktaşımıza şerefinden asaletinden aşık oldum özelikle 2017 senesinden selamlar…

SiZ HEPİNİZ BEŞİKTAŞ TEK

23 yaşındayım, İlk Beşiktaşa bağlanma maçım Maccabi tel Avivle oynadığımız maçtı. Babam maddi durumdan dolayı Maça gidemez hep evden izlerdi, O maçta bağlandım, İyi zamanları da Kötü zamanları da Beraber yaşadık Babamla, Onurla Gururla Şerefle Göğsümü gere gere Beşiktaşlıyım diyebiliyorum her yerde. Allah'a şükürler olsun İyi ki Renkli değil de Siyah Beyaz Renklere Sevdalanmışız. Forza Beşiktaş🦅

Geçen sezon ziraat kupası finali Trabzon maçı... O günün sabahında matematik sınavım vardı ben çalışmak yerine maçı izleyip takımıma destek olmak istedim. O gün maçı izledim, maç bitince geç yattım gece bire kadar ders çalıştım. Sabah sınava girdiğimde sınavım çok iyi geçti, 100 aldım. Eğer notum düşük gelse de iyi ki izlemişim maçı derdim... Beşiktaş öyle bir sevda biz de

Senin için yaşadık, seninle öleceğiz Beşiktaş!

ayak kokusu için smelwell aşk için BeşiktAşK ❤️

Babamdan kalan miras şanlı Beşiktaş

Abi adım Mehmet kılıç benim sevdiğim bi kız var onunla ilk tanıştığımda ilk sorduğum şey hangi takımlısın oldu malum takımlıyım der diye ödüm koptu , takım tutmuyorum deyince oh be dedim, neden dedi çünkü ben Beşiktaşlıyım deyince tamam artık ben de Beşiktaşlıyım demişti. şimdi aramız bozuk onunla barışmaya çalışıyorum forma sözüm vardı barışmak istiyorum. seviyorum sizleri

Beşiktaşlıw Babadan Oğula Miras Bazı sevgiler doğmaz, bir günde başlamaz, yaşarken sızar insanın ruhuna, babamın kalbinden geçip benim kalbimde yankılanır gibi. Gemlik’te küçük bir bilardo salonu, Karşısında dönemin ümlü Tibel Otel’i, Bursa deplasmanına gelen Beşiktaş burada kalıyor, Takvim 1976, babam henüz çocuk. Otelin önünde siyah beyazlılar, kaleci Rasim Kara, Mete Bozkurt, Reşit Karabacak, ve hocaların hocası Gündüz Tekin Onay. Bir çocuk, burnunun ucundaki efsaneye bakıyor. Ve ertesi gün Beşiktaşlılar bilardo oynama geliyorlar, Salonun sahibi dedemin gözlerinin içine bakan babam cesaretler, “Ben de geleyim mi?” diyor yarınki antrenmana. “Başını okşayıp gel,” diyorlar. Ve çocuk, Beşiktaş’a sadece bakmakla kalmıyor, o sevdaya adım atıyor. Yıllar geçiyor. O çocuk büyüyor. Her hafta İstanbul’a film almaya geliyor, sahibi olduğu kıraathanede film izletmek içi , ama aslında o filmlerin rulosunda bir takımın izini taşıyor. Her hafta İstanbula gidişini Beşiktaş maçlarına denk getiriyor ve maçları izliyor, Kapalıçarşı’dan Gemlik’e dönerken, çantasında sinema, kalbinde Beşiktaş.. O maçlardan biri…Yıl 1987 Beşiktaş-Zonguldakspor maçı, Babam 24 yaşında. Cebinde inci boncuktan işlenmiş siyah beyaz bir kartal, Üzerlerinde Samet Aybaba ve Metin Tekin’in adlarının yazdığı bir inci boncuk, Bir de siyah beyaz tespih, ve bir anahtarlık. Samet Aybaba alıyor bu hediyeleri, Teşekkürler sağ olun var olun diyor ve sahanın ortasına gidiyor. Oyunculara gösteriyor, o anı kutsuyor adeta. Babam, sadece hediye vermiyor o gün, kendinden bir parça bırakıyor çimlere. Bir sevda izi. Evimizin girişinde, bir çerçeve… 1983 yılından kalma.. Toz tutmaz. Tutamaz. Fenerbahçe-Beşiktaş maçının Beşiktaş takım fotoğrafı, ertesi gün gazeteden kesilmiş, 42 yıldır aynı duvarda. Çünkü o kağıtta, babamın kalbi asılı. Oyuncuların geldiği yerleri hâlâ ezbere bilir: Rasim - Bursaspor, Samet, Rıza, Ziya, Fikret - altyapı, Metin - Kocaelispor, Ulvi - Elazığ, Mehmet Ekşi, Serdar, Necdet - Trabzon… Ben Beşiktaş’ı bir formayla değil, bir babayla tanıdım. O anlatırken, sanki sahanın kenarında otururduk. Birlikte ısınıyor, birlikte tezahürat ederdik. Ve ben anladım ki, Beşiktaş sadece bir takım değil, bizim evde bir tarih, bir dua, bir isimdir. Bu yüzden ne zaman Dolmabahçe’ye baksam, bir çocuk görüyorum orada. Cebinde boncuklarla, gözlerinde siyah beyaz hayallerle. Babam o çocuk. Ben o çocuğun oğluyum. Ve bu sevda, susmaz. Çünkü bazı renkler forma değil, kaderdir. Beşiktaşlılık bize arma değil, mirastır. Babamdan bana, benden sonsuzluğa …

Benim için Beşiktaş, alın teri kadar helal, Bir bayrak değil sadece, bir onur, bir ideal. Düşsek de kalkarız, çünkü biz alışığız, Hem sahada, hem hayatta hep savaşığız.