Vicdanın Uzatma Dakikaları

Bugünlerde sporun birleştirici gücü üzerine konuşmalar yapılırken, Dünya Kupası'nın insanların gündelik hayattan uzaklaşıp sporun temel duygularını en derinden hissedişi üzerine birçok yayın yapıldı. Dünyanın her yerinden medya ajansları bu konu üzerine pek çok yazı yayımladı. Sporun birleştirici gücü, eğlence kaynağı olması, dünyanın dört bir yanından milletlerin bir araya gelip kültür etkileşimine girmesi elbette güzel bir şey ve bu konu üzerine yapılan tüm yorumlar doğru. Fakat ben bugün bu konuya farklı bir açıdan bakmak istiyorum. Spor gerçekten de herkes için eğlence, kültür şöleni anlamına mı geliyor?

Bu yüzden, dünyadaki adaletsizliğin apaçık ortaya çıktığı Gazze'de sporun ne anlama geldiğini tartışmak sanırım insanlığımız adına bir dönüm noktası olacaktır. Filistin Futbol Federasyonunun yaptığı açıklamada, 7 Ekim 2023'ten bu yana Gazze ve Batı Şeria'da hayatını kaybeden sporcuların 1000'i aştığı belirtildi.

Dünyanın bir kısmı binlerce lira harcayıp Dünya Kupası'nda sporun eğlencesine odaklanırken, bir diğer kısmı sessizce yok oluyor. Oysa spor, milletlerin kültür etkileşimi, insanların eğlence alanı olarak tanımlanıyordu. Fakat kimse sporun adaletini tanımlamıyor.

Oysa adalet sadece futbol federasyonlarının belirlediği ve hakemlerin uyguladığı bir kelime olmamalı; adalet insanın vicdanıdır, yüreğidir.

Sanırım insan olarak bazen adaletin, iyiliğin, doğruluğun ne olduğunu unutuyoruz. Sadece gündelik hayatımızda anlık zevklerle ömür geçiriyoruz. Futbolu, bizi sadece 90 dakika eğlendirdiği için izliyoruz. Tuttuğumuz takımın sürekli şampiyon olmasını bekliyor, ülkemizin evlatlarının iyi yerlere gelmesini istiyoruz ama takımımıza her türlü kötü sözü söylüyor, gencecik futbolculara ağzımıza geleni söylemeyi hak buluyoruz. Bunu yaparken de adaleti, iyiliği unutuyoruz.

Küçücük çocukların bomba sesleri arasında futbol oynaması hiç de garibimize gitmiyor. Ve en sonunda dönüp diyoruz ki: "Futbolda adalet yok, yoksa biz bu maçı kesin kazanırdık."

Sizce de adaleti yanlış yerde aramıyor muyuz?

Son olarak, düşünmemize vesile olması dileğiyle, merhum şairimiz Cahit Irgat'ın Bu Şehrin Çocukları ve İthaf şiirinden iki dize ile yazımı noktalamak istiyorum.

Anne, girmem bu oyuncak dükkânına,
Orada toplar, tayyareler, tanklar var...